ก้อนเมฆกับต้นไม้แก่ เตือนสติได้ดีมาก

ก้อนเมฆกับต้นไม้แก่ เตือนสติได้ดีมาก

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ วันนี้เรามีเรื่องราวที่อ่านแล้ว เตือนสติได้ดีมากๆมาฝากกัน เรื่องนี้เตือนสติได้ดีมาก

เรื่องมีอยู่ว่า….

ต้นไม้แก่ ขอฝนจาก เมฆก้อนน้อย เมฆก้อนน้อยตอบเพียงว่า…

“น้ำฝนมีอยู่น้อย กลัวว่ามันคงจะไม่พอ ให้ต้นไม้แก่ได้ชื่นใจ”

วันต่อมา…

เมฆก้อนน้อยก็ยังคง บอกเช่นเดิมมันน้อยไป จึงไม่พร้อมที่จะให้

เมฆก้อนน้อยจึงเดินทาง และพยายามสะสมฝน เพื่อที่จะให้มันมีมากพอ

พอที่จะทำให้ ต้นไม้แก่ได้ชื่นใจ เมื่อมีปริม า ณมากพอ เมฆน้อยจึงกลับมา

แต่สิ่งที่พบข้างหน้า มีเพียงซ า กต้นไม้แก่ที่ต า ยแล้ว

เมฆน้อยได้แต่รั อ งไห้ แล้วถามว่า…”ทำไ มความพยายามของฉันไม่มีค่าเลยเหรอ..!?”

ชายหนุ่มที่นั่ง ใต้ต้นไม้ จึงได้แห ง นหน้า..แล้วบอกเมฆน้อยไปว่า…

“การที่เราจะให้อะไร แก่ใครสักคนที่เรารัก..มันไม่ต้องรอให้มากพอ

หรือรอให้พร้อมหรอกให้เท่าที่มี..ก็ทำใ ห้รับชื่นหัวใจได้ ความพยายามเป็นสิ่งที่ดี

แต่มันก็มีเวลาเป็นเงื่อนไข”

แล้วก่อนที่ต้นไม้แก่ จะจากไป เขาฝ า กบอกเธอไว้ว่า..ถ้าเห็นเธอผ่านมา

ให้บอกเธอว่า… “เขารักเธอ” เมฆน้อยได้ แต่หลั่งน้ำ ต าออกมา เป็นเม็ดฝน

อย่ า งไม่ขาดสาย ให้กับต้นไม้ที่ไม่มีวันแ ต กใบ ให้ได้เห็นอีกต่อไปตลอดกาล

บทความนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน
ซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง
เขาเขียนขึ้นใน วันที่ 11 กันยายน 2001 (ตึกเวิรด์เทรดถล่ม)
หลังจากที่ทราบว่า ภรรยาของเขาเสียชีวิตในตึกนั้นด้วย..

“ทำในสิ่งที่อยากจะทำ”

ทุกวันนี้เรามี ตึ กสูงขึ้น… แต่ความอดกลั้นน้อยลง

เรามีบ้านใหญ่ขึ้น… แต่ครอบครัวเรากลับเล็กลง

เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น… แต่สุขภาพกลับ แ ย่ลง

เรามีความรักน้อยลง… แต่มีความเกลี ย ด มากขึ้น

เราไปถึงโ ล กพระจันทร์มาแล้ว… แต่เรากลับพบว่า..

แค่การข้ามถนน ไปทักทายเพื่อนบ้าน กลับย า กเย็น

เราพิชิตห้วงอว ก าศมาแล้ว… แต่แค่ห้วงหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง

เรามีรายได้สูงขึ้น ศีลธร ร มกลับต ก ต่ำ ลง

เรามีอาหารดีๆ มากขึ้น… แต่สุขภาพ แ ย่ลง

ทุกวันนี้ ทุกบ้านมีคนหาร า ยได้ไม่ถึง 2 คน แต่การหย่ า ร้ างกลับเพิ่มมากขึ้น

อ ย่ าเก็บของดี ๆ ไว้ โดยอ้างว่า… เพื่อใช้โอกาสพิเ ศ ษ จงแสวงหา การหยั่งรู้

จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชม กับการมีชีวิตอยู่ โดยไม่ใส่ใจกับความอย า ก

จงใช้เวลากับครอบครัวเพื่อนฝูง คนที่รักให้มากขึ้น กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ๆ อยากจะไป

ชีวิตคือ “โซ่ห่ ว งของนาทีแห่งความสุข”

ไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด

เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย

น้ำหอมดีๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้

เอาคำพูดที่ว่า..สักวันหนึ่ง…ออกไปเ สี ยจากพจนานุกรม

บอกคนที่เรารักทุกคนว่า เรา “รัก” พวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน

อ ย่ าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตาม ที่ทำให้เรา มีความสุขเพิ่มขึ้น

ทุกวัน..ทุกชั่วโมง..ทุกนาที มีความหมาย
เราไม่อาจรู้เลยว่า เมื่อไร? มันจะสิ้ น สุดลง
และเวลานี้ เป็นโอกาสดี ที่เราจะบอกแม่ว่า…
“รักแม่”

เรียบเรียงโย parinyajai

แหล่งที่มา tour-takja

Facebook Comments Box